Airbag- Homesick

Mój umysł działa… dziwnie.
Dopiero dziś widzę, jak bardzo.

I o ile przyniósł mi dekady wątpliwości, wstydu i momentów, które nazwałbym depresją… to jest po prostu mój. Bez niego nie byłbym sobą. Nie kochałbym tego, co kocham. Nie doświadczyłbym tego, czego doświadczyłem. Moje życie mogłoby być łatwiejsze — ale wtedy chyba nie byłoby moje.

Mój umysł czasami pędzi z niewiarygodną prędkością.
Zdarza mi się próbować powiedzieć to, co właśnie myślę — i nie nadążać.

Podczas gdy większość ludzi ma jeden, dwa wątki w głowie — ja mam ich siedem, osiem.
A jeden z nich jest meta-wątkiem, który spina resztę. Nadaje kierunek. Sens.

Rzuć mi temat — zobaczę plusy, minusy, sprzeczności.
Pojawią się skojarzenia z muzyką, przyrodą, geografią czy XV-wieczną poezją z Bułgarii.
Te wszystkie gałęzie mają sens — dla mnie.
Problem w tym, że nie jestem w stanie wyrzucić ich z siebie w tym tempie.

To jest też powód, dla którego przez 45 lat nie wiedziałem, co się dzieje.

W dzieciństwie nikt nie zadawał pytań. Byłem dobrym uczniem. Łapałem wszystko, sypałem faktami.
Że byłem głośny? Że się wierciłem? Niezdyscyplinowany.
Nikt nie zastanawiał się, co to znaczy.

Moja inteligencja nauczyła mnie znajdować sens w chaosie.
W tej chmurze myśli, faktów i bodźców nauczyłem się łączyć rzeczy.
Poznawałem świat, nadając mu sens.

Później było podobnie.
„Bystry, ale leniwy”. Bo przecież mogłem.
A skoro nie robiłem — to znaczyło, że mi się nie chce. Nie miałem języka, żeby zaprzeczyć. Głosy innych stały się moimi.

A jednocześnie — kiedy coś mnie wciągało — potrafiłem wejść w temat głębiej niż większość.
W pracy było tak samo. Nudne było niemożliwe. Ciekawe — pochłaniało wszystko.

Eksport okazał się naturalnym środowiskiem.
Szczątkowe dane. Różne kraje. Różne wątki. Chaos.
A ty masz z tego zrobić jedną spójną całość.

Ale napisz raport? Nagle zajmuje dni. Kosztuje ogromną ilość energii.

Większość ludzi myśli liniowo.
Ja nie potrafię. Mam otwarte dziesięć tabów jednocześnie.

Jedne skupione na szczegółach. Inne na problemach. Inne na całości.

Kiedy jest dopamina — wszystko działa.
Funkcje wykonawcze się spinają.
Jestem skupiony. Wykorzystuję wszystko naraz.
Czuję, że działam na wszystkich cylindrach.

Kiedy dopaminy nie ma — zaczyna się chaos.

Te same taby zaczynają żyć własnym życiem.
Każdy bodziec wchodzi do środka.
Dźwięk. Ruch. Rozmowa. Radio, które próbuje mieć sens, którego nie ma.

Wszystko przeszkadza. Wszystko rozstraja.

Jest szara chmura.
Mózg zwalnia.
Nic się nie chce — nawet jeśli trzeba.

Najbliżej temu do poranka bez kawy.
Tylko że to może być środek dnia.

Ktoś coś mówi — po pięciu sekundach zapominam.
Ktoś daje prostą instrukcję — widzę wszystko naraz i nagle to Everest.

Organizm krzyczy: schowaj się. Uciekaj. Zrób coś prostego.
Jakakolwiek dodatkowa rzecz staje się problemem, bo system jest na granicy.

Przez lata szukałem odpowiedzi w różnych miejscach.
Słodycze — szybka dopamina. Dziś mam cukrzycę.
Alkohol. Gry.

Czasem trafiałem lepiej. Długie, gorące kąpiele. Góry.

Dziś widzę, że to było wyciszanie bodźców. Upraszczanie świata do oddechu, kroku, kamienia.

Ale najlepsze lekarstwo zawsze było przy mnie. Zawsze. Tylko nie wiedziałem, jaką ma moc.

To była… muzyka.

Od zawsze ją kochałem. Mój gust się zmieniał, ale zawsze szukałem "momentów". I dopiero niedawno zrozumiałem, co się wtedy dzieje. Mój umysł nie tylko widzi dużo naraz. On też dużo naraz czuje.

Drgnięcie struny Gilmoura to nie jest dla mnie dźwięk. To jest impuls, który przechodzi przez całe ciało. Na koncertach płakałem. Nie ze wzruszenia. Z przeciążenia emocji.

I wtedy dzieje się coś niezwykłego. Wszystkie taby znikają. Zostaje jeden. Muzyka. Tu i teraz. 

Nie da się jej zignorować. Nie da się jej podzielić na części. Na chwilę wszystko się zeruje.

To jest regulacja. Reset. To jest moment, w którym nie muszę ogarniać świata. Mogę go po prostu czuć.

Z czasem zacząłem to rozumieć. Eksperymentować. Dobierać muzykę do stanów.
Skupienie. Stabilizacja. Regulacja.

Dziś chodzę w słuchawkach do biura. Zakładam je wieczorem. Sięgam po nie, kiedy wszystkiego jest za dużo.

Mam playlisty, które porządkują myśli. Dają strukturę. Puls. Rytm. Świat zwalnia. Szum znika. A potem ktoś wchodzi z solo, które zamyka wszystko jednym ruchem — i mózg się resetuje.

Ten sam moment daje mi fotografia.

Widzę szczegóły i całość jednocześnie. Widzę strukturę.

W momencie naciśnięcia spustu czas się zatrzymuje. Myśli milkną. Potem edycja i mamy to. 

Moment.
Światło.
Kształt.
Uczucie.

Zamknięte.

Dla umysłu, który nigdy nie ma wystarczająco dopaminy, to jest zamknięcie jednego okna. Zrobione.

Nigdy nie potrafiłem się wyłączyć. Nigdy nie potrafiłem naprawdę odpocząć. Muzyka była jedynym momentem, kiedy to się działo.

Regulacja. Wsparcie. Reset.

Nie dodatkiem. Warunkiem działania.

Bez niej to wszystko by się po prostu rozsypało.