Muzyki nigdy nie słuchałem tylko uszami. Zawsze całym sobą. Ciary na plecach i gęsia skóra to jedno. Ale przy muzyce zawsze też myślałem. Przeżywałem. Uspokajałem się. Regulowałem.
Dlatego zawsze dużo od niej wymagałem. I choć mógłbym wymienić setkę ukochanych wykonawców — daaaawno nie było jednego jedynego — to od utworów wymagam bardzo dużo. Muzyka nie może być tapetą. Jeśli jest — tracę zainteresowanie.
Musi się dziać. Muszę coś czuć.
Ale przede wszystkim — musi mieć warstwy.
Kiedy słucham, nie skupiam się tylko na melodii czy tekście. Słucham wszystkiego naraz — i wszystkiego osobno. Nie ma lepszego przykładu niż Tool. Zwłaszcza środkowy fragment tego kawałka. Część uwagi idzie w bas. Cudowny, głęboki, prowadzący. Kolejna — w perkusję. To, co robi Danny, to inny poziom. Polirytmy, które żyją własnym życiem Jest jeszcze gitara. W pewnym momencie łapię się na tym, że gram wszystko naraz — air bas, air perkusja, air gitara.
A jednocześnie inna część mnie słucha całości. Słyszy strukturę. Motywy, które wracają. To, co się rozwija. I nagle wszystko łączy się w jedną ścianę dźwięku. Spójną. Celową. Uderzającą dokładnie tam, gdzie trzeba.
Nigdy nie umiałem słuchać muzyki inaczej. To nie są dla mnie tylko piosenki. To nie tylko soundtrack.
To mapa mojego umysłu.
Język, w którym moje różne dziwności na chwilę synchronizują się ze światem — światem, który ja rozumiem, ale który przez długi czas nie rozumiał mnie. Muzyka nie ocenia. Nie krytykuje, jak ją przeżywasz. Uderza gdzieś głęboko — w coś, co musi być sednem. Czasem tak celnie, że kiedy zdejmuję słuchawki, mam wrażenie, jakbym wynurzył się spod wody. Jakbym wrócił z innego wymiaru.
Czystszy.
Spokojniejszy.
Bardziej swój.
Lubię, kiedy muzyka jest skomplikowana. Prog od zawsze dawał mi coś, czego nie dawało nic innego. Pełne skupienie. Motyw rozwijany przez kilka minut, żeby potem nagle skręcić w coś, czego nie da się przewidzieć. I uderzyć tak, że cały system się resetuje.
Tak jak widzę muzykę, widzę świat. W komedii potrzebuję warstw — timingu, gry słów, absurdu. W filmie — czegoś, co wymaga uwagi. Dlatego Dark wciągnął mnie bez reszty. W pracy najlepszy projekt zrobiłem przy Brexicie. Był tak popieprzony, że w końcu poczułem, że mam przeciwnika godnego uwagi.
Zawsze słyszałem, że słucham smutów albo jazgotu. Może i tak. Ale w malarstwie też idę w wyrazistość. Van Gogh, Beksiński, Dalí, Botero. Widzisz obraz i wiesz, czyj jest. Toola też nie pomylisz. Ani Monty Pythona. Ani Nolana. Nie trawię rzeczy nijakich. Bezpiecznych. Tworzonych dla wszystkich. Chcę czuć, że ktoś naprawdę coś powiedział. A nie że zastanawiał się, jak to zostanie odebrane.
Może moja fascynacja bezkompromisowością to projekcja...? Kogoś, kto przez lata za bardzo przejmował się tym, jak jest odbierany. Może dlatego takie czyste uderzenie trafia tak głęboko. Przechodzi przez warstwy, przez zbroję, dociera do czegoś, za czym tęskniłem.
Jedno wiem na pewno. Intensywność to moje drugie imię. Odbieram świat intensywnie. Bardzo intensywnie. I przez lata myślałem, że dorastanie oznacza utratę tej intensywności.
No nie oznacza... I może właśnie dlatego taki Tool przez lata mi o tym przypominał.
Aż w końcu znowu otworzyłem oczy.
